شعر فارسی آیات غمزه

زندگي توي قفس يا مرگ بيرون از قفس ؟

کاظم بهمنی — Sat, 27 Dec 2014 05:20:00 GMT

سينه ام اين روزها بوی شقايق مي دهد

داغ از نوعي که من ديدم تو را دق مي دهد

«او» که اخمت را گرفت و خنده تقديم تو کرد

آه را مي گيرد از من جاش هق هق مي دهد

برگ هايم ريخت بر روي زمين؛ يعني درخت

خود به مرگ خويشتن رأی موافق مي دهد

چشمهايت يک سوال تازه مي پرسد ولي

چشمهايم پاسخت را مثل سابق مي دهد

زندگي توي قفس يا مرگ بيرون از قفس ؟

دومي ! چون اولي دارد مرا دق مي دهد

هر کسی را دوست دارم در تو رؤیت می ‌کنم

کاظم بهمنی — Thu, 02 Oct 2014 03:12:00 GMT

من به بعضی چهره ‌ها چون زود عادت می ‌کنم

پیش ‌شان سر بر نمی ‌آرم، رعایت می ‌کنم

...

کم اگر با دوستانم می‌ نشینم جرم توست

هر کسی را دوست دارم در تو رؤیت می ‌کنم

فکر کردی چیست موزون می ‌کند شعر مرا؟

در قدم برداشتن‌ های تو دقت می ‌کنم

یک سلامم را اگر پاسخ بگویی می ‌روم

لذتش را با تمام شهر قسمت می ‌کنم

ترک افیونی شبیه تو اگر چه مشکل است

روی دوش دیگران یک روز ترکت می ‌کنم

توی دنیا هم نشد برزخ که پیدا کردمت

می نیشینم تا قیامت با تو صحبت می کنم

_{با حذف دو بیت}

آه اي تابلوي تازه به سرقت رفته!...

کاظم بهمنی — Sat, 13 Sep 2014 06:41:00 GMT

کاش دور و بر ما اين همه دلبند نبود

و دلم پیش کسي غير خداوند نبود

آتشي بودي و هروقت تو را مي ديدم

مثل اسپند دلم جاي خودش بند نبود

مثل يک غنچه که از چيده شدن مي ترسيد

خيره بودم به تو و جرأت لبخند نبود

هرچه من نقشه کشيدم به تو نزديک شوم

کم نشد فاصله؛ تقصير تو هر چند نبود

شدم از «درس» گريزان و به «عشقت» مشغول

بين اين دو چه کنم نقطه ي پيوند نبود

مدرسه جاي کسي بود که يک دغدغه داشت

جاي آنها که به دنبال تو بودند نبود

بعد از آن هر که تو را ديد رقيبم شد و بعد

اتفاقي که رقم خورد خوشايند نبود

آه اي تابلوي تازه به سرقت رفته!

کاش نقّاش تو اين قدر هنرمند نبود

آب را گرمای تابستان گوارا می کند

کاظم بهمنی — Sat, 23 Aug 2014 06:34:00 GMT

غم مخور، معشوق اگر امروز و فردا می کند

شیر دوراندیش با آهو مدارا می کند

زهر دوری باعث شیرینی دیدارهاست

آب را گرمای تابستان گوارا می کند

جز نوازش شیوه‌ ای دیگر نمی ‌داند نسیم

دکمه‌ ی پیراهنش را غنچه خود وا می کند

روی زرد و لرزشت را از که پنهان می‌کنی؟

نقطه ضعف برگ ‌ها را باد پیدا می کند

دلبرت هرقدر زیباتر، غمت هم بیشتر

پشت عاشق را همین آزارها تا می کند

از دل همچون زغالم سرمه می‌ سازم که دوست

در دل آیینه دریابد چه با ما می کند

نه تبسم، نه اشاره، نه سؤالی، هیچ چیز

عاشقی چون من فقط او را تماشا می کند

قصه ی تلخ مرا سُرسُره ها می فهمند

کاظم بهمنی — Fri, 01 Aug 2014 09:10:00 GMT

درد یک پنجره را پنجره ها می فهمند

معنی کور شدن را گره ها می فهمند

سخت بالا بروی ، ساده بیایی پایین

قصه تلخ مرا سُرسُره ها می فهمند

یک نگاهت به من آموخت که در حرف زدن

چشم ها بیشتر از حنجره ها می فهمند

آنچه از رفتنت آمد به سرم را فردا

مردم از خواندن این تذکره ها می فهمند

نه نفهمید کسی منزلت شمس مرا

قرن ها بعد در آن کنگره ها می فهمند

تو دست گمشده ها را مگر نمی گیری؟

کاظم بهمنی — Tue, 22 Jul 2014 07:16:00 GMT

رفیق حادثه هایی به رنگ تقدیری

اسیر ثانیه هایی شبیه زنجیری

در این رسانه ی دنیا میان برفک ها

نه مانده از تو صدایی نه مانده تصویری

رسیده سن حضورت به سن نوح اما

شمارِ مردم کشتی نکرده تغییری

هزار جمعه ی بی تو گذشته از عمرم

هزار سال پیاپی دچار تأخیری

شبیه کودک زاری شدم که در بازار...

تو دست گمشده ها را مگر نمی گیری؟

شاید کـه یـادت رفته قول ِ زیر قرآن

کاظم بهمنی — Mon, 21 Jul 2014 00:41:00 GMT

امشب بیا یک سر به خوابم ماه تابان

حالی بپرس از مادر پیرت پسر جان!

دیگر سراغ از ما نمی گیری، کجایی؟

شاید کـه یـادت رفته قول ِ زیر قرآن

دست تو از وقتی به دست حوریان است

کمتر می افتی یاد این دستان لرزان

تو همنشینی بـا جوانان بهشتی

لطفی ندارد دیدن ما سالمندان!

شرمنده ام مادر! دلم خیلی گرفته

ناراحت از حرفم نشو، رو برنگردان...

پـیـش سماور رو بـه رؤیایـش نشـسته

مادربزرگ پـیر مـن با چشم گریان

چیزی نمی گوید ولی از چـشم هایش

می شد بفهمی در اتاقش هست مهمان

دارد برایش چای می ریزد ولی او

مـثل همیشه لب نخواهد زد به فنجان

عطر عجیبی خانه را پر کرده ــ شاید

عـطر گلی بـاشد که مانده زیر باران

از کنارت رد شدم آرام ، گفتی: مستقیم!

کاظم بهمنی — Sat, 01 Feb 2014 12:15:00 GMT

پشت رُل ساعت حدوداً پنج شاید پنج و نیم
داشتم یک عصر برمی گشتم از عبدالعظیم

ازهمان بن بست باران خورده پیچیدم به چپ
از کنارت رد شدم آرام ، گفتی: مستقیم!

زل زدی در آینه اما مرا نشناختی
این منم که روزگارم کرده با پیری گریم

رادیو را باز کردم تا سکوتم نشکند
رادیو روشن شد و شد بیشتر وضعم وخیم

بخت بد برنامه موضوعش تغزل بود وعشق
گفت مجری بعد" بسم الله الرحمن الرحیم" :

یک غزل می خوانم از یک شاعر خوب وجوان
خواند تا این بیت که من گفته بودم آن قدیم:

"سعی من در سربه زیری بی گمان بی فایده ست
تا تو بوی زلفها را می فرستی با نسیم"

شیشه را پایین کشیدی رند بودی از نخست
زیر لب گفتی خوشم می آید از شعر فخیم

موج را تغییر دادم این میان گفتی به طنز:
"با تشکر از شما راننده ی خوب و فهیم"

گفتم آخر شعر تلخی بود ،با یک پوزخند
گفتی اصلا شعر می فهمید!؟ گفتم: بگذریم